امامزاده عبّاس از رواة محدثین شیعه بشمار میآید و تفسیر علی بن ابراهیم قمی (ع) را روایت کرده است . او به احتمال قوی در زمان امام هادی (ع) به دنیا آمده و در عصر غیبت صغری ( 250 - 310ه.ق ) نشو نمو یافته و به مراتب علمی دست پیدا کرده است ، سپس جهت استفاده بیشتر به قم مهاجرت و از اساتید فّنِ حدیث کسب علم نموده و خود راوی اخبار زیادی بوده است .
آیة الله معرفت در باره جایگاه علمی امامزاده عبّاس و نقش او در تفسیر علی بن ابراهیم قمی (ع) در کتاب نامه قم ، شماره 7 و 8 سال 1378 صفحه 257 می نویسد :
«احتمال می رود که او معاصر علی بن ابراهیم قمی بوده و از تفسیر وی استفاده کرده و درخلال تفسیر از تفاسیر دیگران از جمله تفسیر ابی الجارود (منذر بن زیاد ) بهره گرفته و دو تفسیر را بهم آمیخته و شاید به این وسیله قصد تکمیل تفسیر را داشته است »
او بعد از بحث های مختلف نتیجه میگیرد تفسیری که اینک به تفسیر علی بن ابراهیم قمی (ع) مشهور است اشتباه بوده و متعلق به امامزاده عباّس(ع) است و در صفحه 258 همان کتاب می نویسد :
« از بحث های گذشته روشن شد که این تفسیر را نمی توان تفسیر علی بن ابراهیم دانست . بلکه گرد آورنده آن ابوالفضل عباس بن محّمد علوی است ، که تشریفاً به استادش علی بن ابراهیم شهرت یافته است . »
امامزاده عباس به احتمال قوی در زمان حکمرانی حسن بن علی بن حسن بن علی بن عمر اشرف بن امام زین العابدین (ع) ملقب به ناصر کبیر و اطروش به ساری مهاجرت نموده زیرا او نیز مانند امامزاده عبّاس از مفسران بنام شیعه و از فقهای عالیقدر امامیه و جدمادری سیّد رضی و مرتضی (علیه الرحمة ) است . اگر بگوییم که هجرت حضرت امامزاده عبّاس (ع) به دعوت حسن بن علی اطروش بوده راه ناصوابی نرفته ایم . زیرا در این دوره بوده که جمع کثیری از سادات قم ، ری و اصفهان به طبرستان مهاجرت کرده و در آنجا تبلیغ و ارشاد خلق مشغول بودند.
منبع : کتاب تاریخ تشیّع و مزارات شهرستان ساری بقلم دکتر محمد مهدی فقیه بحرالعلوم